Ξεκινώντας σήμερα για να πάω στην δουλειά ένιωσα πιο κουρασμένος από το συνηθισμένο. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω καιρό να ακούσω κάποιον να λέει πως κοιμήθηκε και ξύπνησε φρέσκος! Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που αισθανόμουν έτσι. Συνεχίζοντας την διαδρομή μου, μετά από 30 λεπτά και διασχίζοντας την αττική οδό, η ματιά μου θέλοντας και μη, έπεσε σε ένα τεράστιο καφέ – λαδί - μαύρο σύννεφο που κάλυπτε σχεδόν όλη την Αθήνα, δεν μπορούσα καν να διακρίνω τις παρυφές της πόλης κοιτάζοντας πίσω από την Ακρόπολη.

Τι αναπνέουμε ρε φίλε; Σκέφτηκα, χρόνια ολόκληρα, από τότε που ήμουνα πιτσιρικάς άκουγα για εκείνο το περιβόητο νέφος, αλλά αυτό το πράγμα που αντίκρισα σήμερα είχα να το δω πολλά χρόνια. Ένα τέρας! Προς στιγμήν ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω πίσω! αλλά οι πανέξυπνοι σχεδιαστές της αττικής οδού δεν το έχουν προβλέψει αυτό, έτσι αναγκαστικά συνέχισα προς το μέρος όπου αυτό το τρομερό τέρας κατοικούσε!
Φτάνοντας στον προορισμό μου κοίταξα προς την μεριά από όπου είχα έρθει, ήταν και εκεί αυτό το σύννεφο.

Κούνησα το κεφάλι μου, κοίταξα το αυτοκίνητο μου και για πολλοστή φορά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αγοράσω ένα φιλικό προς το περιβάλλον αυτοκίνητο (είναι πανάκριβα), ανέβηκα στο γραφείο και κατάπια ένα ντεπόν μπας και με γλιτώσει από τον πονοκέφαλο, αλλά... τι να σου κάνει μια ασπιρίνη φίλε μου.