Οι γαλαξίες, οι ήλιοι, οι πλανήτες, τα κοσμικά σώματα, ο ουρανός, η θάλασσα, τα βουνά, τα δεντρά, τα φυτά, τα ζώα, τα έντομα, οι πέτρες, το φως, ο ήχος, ο αέρας, τα ψάρια, τα ποντίκια, το χαρτί, τα computer, οι ψηφιακές πληροφορίες, τα pulsars, τα νεφελώματα, τα υγρά, το κρασί, τα φρούτα, το φαγητό, τα μόρια, τα άτομα, ο καφές, το λαδί, ο χρυσός, τα διαμάντια, το νερό, οι τρίχες, οι υπερκαινοφανής, τα λιοντάρια, τα κύτταρα, τα άνθη, τα κουκούτσια, οι αστραπές, οι τυφώνες, η άμμος, κι ο άνθρωπος....

Όλα είναι φτιαγμένα από τα ίδια υλικά... αλλά ο άνθρωπος κοιτάει τις αντιθέσεις, ψάχνει διαρκώς να βρει τι τον ξεχωρίζει από όλα τα άλλα κι απ’ όλους τους άλλους, είμαστε εγωιστές, ψάχνουμε διαρκώς να βρούμε αυτά που μας διαχωρίζουν, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνότητα, το χρήμα, κι όχι απλώς τα ψάχνουμε αλλά όταν τα βρούμε ή κάποιος μας τα «δείξει» εμείς με φανατικό τρόπο τα υποστηρίζουμε...σε αυτόν τον μικρόκοσμο που κάποιοι σοφοί κατασκεύασαν και συνειδητά διαμόρφωσαν, μάθανε σε όλους μας πως να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από την φύση...από τα πάντα, ακόμα κι από τους άλλους ανθρώπους, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να είμαστε καλά εμείς, αυτό για το οποίο πολεμάμε να είναι δίκαιο για εμάς, οι πράξεις μας να αφορούν μόνο το δικό μας κάλο, αυτό που καταλαβαίνουμε να είναι υποπροϊόν κατήχησης κι όχι εσωτερικής αναζήτησης... γιατί είναι πιο εύκολο να μας το πει ένας δάσκαλος, ένας αρχηγός...αρκεί να μην το ανακαλύψουμε εμείς οι ίδιοι, να μην έχουμε αυτή την ευθύνη.

Αυτός ο διαχωρισμός, στα πάντα...δεν ισχύει στην φύση...το κάθε τι επηρεάζει τα πάντα...και το καθένα χρειάζεται τα πάντα...μόνο στις δικές μας διδαχές υπάρχει ο διαχωρισμός, στην δική μας φτιαχτή από εξωτερικούς παράγοντες αντίληψη για το τι πραγματικά είναι....λες και παντού οι άνθρωποι δεν πονάνε με τον ίδιο τρόπο, δεν κλαίνε, δεν φοβούνται όπως κι υπόλοιποι, δεν νιώθουν την αδικιά, δεν χαμογελούν όπως οι υπόλοιποι, δεν έχουν τις ίδιες ακριβώς ανάγκες κι αγωνίες ...είναι άλλοι αυτοί, έχουν άλλοι εθνότητα...πιστεύουν σε άλλον θεό, δεν έχουνε όλοι μια μάνα; ένα πατέρα; μόνο εμείς έχουμε; ...είναι εύκολο να διαχωρίζουμε τα πάντα, είναι εύκολο να είμαστε υπεύθυνοι για κάτι που αφορά τον μικρόκοσμο μας, δεν είναι όμως εύκολο να έχουμε ένα γενικότερο αίσθημα ευθύνης..., για όλους και προς τα πάντα...γιατί, όταν αισθανθούμε αυτή την ευθύνη θα αρχίσει να μας ενοχλεί που ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος, ο πόνος, η μιζέρια, η κακουχία, η βια και η δυστυχία είναι πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά στις ζωές όλων τον ανθρώπινων όντων...αλλά εμείς μάθαμε να ζούμε με την ιδέα ότι δεν ευθυνόμαστε για αυτό, άρα δεν χρειάζεται να κάνουμε και τίποτα για αυτό...
Δεν είμαστε υπεύθυνοι εμείς όταν πεθαίνουν τα παιδιά κάποιου άλλου σε μια μακρινή χώρα...έτσι μάθαμε...αυτό διδαχτήκαμε να πιστεύουμε...και αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει γιατί δεν κάναμε ποτέ μια απλή ερώτηση στον εαυτό μας....γιατί δεν αλλάζουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης που επικρατεί εδώ και χιλιετίες; ρωτήστε τον εαυτό σας...γιατί δεν αλλάζω; ρωτήστε τον εαυτό σας, πόλεμο; πόνο; θυμό; θλίψη; διαχωρισμό; αυτό θέλω; ή είμαστε τόσο βολεμένοι καλύπτοντας τις επιφανειακές μας ανάγκες ώστε να αδιαφορούμε αν τα παιδιά μας αύριο δολοφονηθούν εξαιτίας των διαχωρισμών, κι αν ισχύει κάτι τέτοιο τότε μάλλον δεν τα αγαπάμε όσο νομίζαμε τελικά... όσο αρνούμαστε να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση...γιατί δεν αλλάζω; το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο, αυτό που ο άνθρωπος βιώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια...να καταστρέφει τον ίδιο ...και τα πάντα γύρω του.

Γιατί δεν αλλάζω;

Άλλο ένα χτύπημα του κατεστημένου συστήματος ενάντια στο διαδίκτυο, αυτή τη φορά εδώ, στη γειτονία μας, για την ακρίβεια στην Μεγάλη Βρετανία.

Η βρετανίδα Γραμματέας Πολιτισμού, Andy Burnham, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι η χώρα θα προχωρήσει σε μεγαλύτερο βαθμό ελέγχου της on-line περιήγησης, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Σύμφωνα με το νέο προτεινόμενο καθεστώς, ιστοσελίδες θα πρέπει να αξιολογούνται σύμφωνα με ένα εθνικό σύστημα, που θα εκπονηθεί και θα προειδοποιούν τους επισκέπτες για το περιεχόμενο του site καθώς και τον κίνδυνο που θέτει για ανήλικα παιδιά. Ο υπουργός πρότεινε ένα σύστημα βαθμολόγησης παρόμοιο με εκείνα που χρησιμοποιούνται από διάφορους χώρους που καθορίζουν την ποιότητα του βίντεο ή εικόνας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Σε παλαιότερο post είχα γράψει για την σημασία της ουδετερότητας του δικτύου, καθώς στην εποχή που ζούμε λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ οι πραγματικά αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης, το διαδίκτυο αναδεικνύεται στη μοναδική, ίσως, πηγή ουσιώδους και πολυποίκιλης ενημέρωσης…και αυτό αποτελεί μεγάλο αγκάθι στο πλευρό των κατεστημένων μέσων ενημέρωσης και ιδιαιτέρως της τηλεόρασης.
Κάτι τέτοιο είναι λογικό να μην αρέσει καθόλου στους κολοσσούς που κυβερνούν τα media. Έτσι λοιπόν χρησιμοποιώντας για ακόμη μια φορά ότι πιο αθώο και άγνο έχει να προτάξει η κοινωνία, τα ίδια της τα παιδιά, αρχίζει να απλώνει τα πλοκάμια της για τον έλεγχο του διαδικτύου με αυτόν τον φαινομενικά αθώο λόγο.
Η ουδετερότητα του δικτύου, κοινώς του Internet, μας αφορά όλους κι όχι μόνο αυτούς που λόγο της δουλειάς ή των χόμπι τους συνδέονται άμεσα με αυτό.

Κρίμα που αυτόν τον αυστηρό έλεγχο δεν τον υιοθετούν τα προηγμένα κράτη για να συγκρατήσουν λιγάκι την σαβούρα των ΜΜΕ και ειδικότερα της τηλεόρασης που έχει καταντήσει τουλάχιστον αηδιαστική, εκτός μερικών εξαιρέσεων που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Εμείς δεν προλαβαίνουμε βέβαια να ασχοληθούμε με αυτά τα πράγματα, έχουμε διαδηλώσεις, ανασχηματισμούς, δημοσκοπήσεις... α! ξέχασα έχουμε και το διαφανές περιτύλιγμα με τις φουσκάλες που κάνουν τσουκου. ΈΛΕΟΣ!