Οι γαλαξίες, οι ήλιοι, οι πλανήτες, τα κοσμικά σώματα, ο ουρανός, η θάλασσα, τα βουνά, τα δεντρά, τα φυτά, τα ζώα, τα έντομα, οι πέτρες, το φως, ο ήχος, ο αέρας, τα ψάρια, τα ποντίκια, το χαρτί, τα computer, οι ψηφιακές πληροφορίες, τα pulsars, τα νεφελώματα, τα υγρά, το κρασί, τα φρούτα, το φαγητό, τα μόρια, τα άτομα, ο καφές, το λαδί, ο χρυσός, τα διαμάντια, το νερό, οι τρίχες, οι υπερκαινοφανής, τα λιοντάρια, τα κύτταρα, τα άνθη, τα κουκούτσια, οι αστραπές, οι τυφώνες, η άμμος, κι ο άνθρωπος....

Όλα είναι φτιαγμένα από τα ίδια υλικά... αλλά ο άνθρωπος κοιτάει τις αντιθέσεις, ψάχνει διαρκώς να βρει τι τον ξεχωρίζει από όλα τα άλλα κι απ’ όλους τους άλλους, είμαστε εγωιστές, ψάχνουμε διαρκώς να βρούμε αυτά που μας διαχωρίζουν, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνότητα, το χρήμα, κι όχι απλώς τα ψάχνουμε αλλά όταν τα βρούμε ή κάποιος μας τα «δείξει» εμείς με φανατικό τρόπο τα υποστηρίζουμε...σε αυτόν τον μικρόκοσμο που κάποιοι σοφοί κατασκεύασαν και συνειδητά διαμόρφωσαν, μάθανε σε όλους μας πως να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από την φύση...από τα πάντα, ακόμα κι από τους άλλους ανθρώπους, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να είμαστε καλά εμείς, αυτό για το οποίο πολεμάμε να είναι δίκαιο για εμάς, οι πράξεις μας να αφορούν μόνο το δικό μας κάλο, αυτό που καταλαβαίνουμε να είναι υποπροϊόν κατήχησης κι όχι εσωτερικής αναζήτησης... γιατί είναι πιο εύκολο να μας το πει ένας δάσκαλος, ένας αρχηγός...αρκεί να μην το ανακαλύψουμε εμείς οι ίδιοι, να μην έχουμε αυτή την ευθύνη.

Αυτός ο διαχωρισμός, στα πάντα...δεν ισχύει στην φύση...το κάθε τι επηρεάζει τα πάντα...και το καθένα χρειάζεται τα πάντα...μόνο στις δικές μας διδαχές υπάρχει ο διαχωρισμός, στην δική μας φτιαχτή από εξωτερικούς παράγοντες αντίληψη για το τι πραγματικά είναι....λες και παντού οι άνθρωποι δεν πονάνε με τον ίδιο τρόπο, δεν κλαίνε, δεν φοβούνται όπως κι υπόλοιποι, δεν νιώθουν την αδικιά, δεν χαμογελούν όπως οι υπόλοιποι, δεν έχουν τις ίδιες ακριβώς ανάγκες κι αγωνίες ...είναι άλλοι αυτοί, έχουν άλλοι εθνότητα...πιστεύουν σε άλλον θεό, δεν έχουνε όλοι μια μάνα; ένα πατέρα; μόνο εμείς έχουμε; ...είναι εύκολο να διαχωρίζουμε τα πάντα, είναι εύκολο να είμαστε υπεύθυνοι για κάτι που αφορά τον μικρόκοσμο μας, δεν είναι όμως εύκολο να έχουμε ένα γενικότερο αίσθημα ευθύνης..., για όλους και προς τα πάντα...γιατί, όταν αισθανθούμε αυτή την ευθύνη θα αρχίσει να μας ενοχλεί που ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος, ο πόνος, η μιζέρια, η κακουχία, η βια και η δυστυχία είναι πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά στις ζωές όλων τον ανθρώπινων όντων...αλλά εμείς μάθαμε να ζούμε με την ιδέα ότι δεν ευθυνόμαστε για αυτό, άρα δεν χρειάζεται να κάνουμε και τίποτα για αυτό...
Δεν είμαστε υπεύθυνοι εμείς όταν πεθαίνουν τα παιδιά κάποιου άλλου σε μια μακρινή χώρα...έτσι μάθαμε...αυτό διδαχτήκαμε να πιστεύουμε...και αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει γιατί δεν κάναμε ποτέ μια απλή ερώτηση στον εαυτό μας....γιατί δεν αλλάζουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης που επικρατεί εδώ και χιλιετίες; ρωτήστε τον εαυτό σας...γιατί δεν αλλάζω; ρωτήστε τον εαυτό σας, πόλεμο; πόνο; θυμό; θλίψη; διαχωρισμό; αυτό θέλω; ή είμαστε τόσο βολεμένοι καλύπτοντας τις επιφανειακές μας ανάγκες ώστε να αδιαφορούμε αν τα παιδιά μας αύριο δολοφονηθούν εξαιτίας των διαχωρισμών, κι αν ισχύει κάτι τέτοιο τότε μάλλον δεν τα αγαπάμε όσο νομίζαμε τελικά... όσο αρνούμαστε να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση...γιατί δεν αλλάζω; το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο, αυτό που ο άνθρωπος βιώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια...να καταστρέφει τον ίδιο ...και τα πάντα γύρω του.

Γιατί δεν αλλάζω;

Άλλο ένα χτύπημα του κατεστημένου συστήματος ενάντια στο διαδίκτυο, αυτή τη φορά εδώ, στη γειτονία μας, για την ακρίβεια στην Μεγάλη Βρετανία.

Η βρετανίδα Γραμματέας Πολιτισμού, Andy Burnham, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι η χώρα θα προχωρήσει σε μεγαλύτερο βαθμό ελέγχου της on-line περιήγησης, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Σύμφωνα με το νέο προτεινόμενο καθεστώς, ιστοσελίδες θα πρέπει να αξιολογούνται σύμφωνα με ένα εθνικό σύστημα, που θα εκπονηθεί και θα προειδοποιούν τους επισκέπτες για το περιεχόμενο του site καθώς και τον κίνδυνο που θέτει για ανήλικα παιδιά. Ο υπουργός πρότεινε ένα σύστημα βαθμολόγησης παρόμοιο με εκείνα που χρησιμοποιούνται από διάφορους χώρους που καθορίζουν την ποιότητα του βίντεο ή εικόνας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Σε παλαιότερο post είχα γράψει για την σημασία της ουδετερότητας του δικτύου, καθώς στην εποχή που ζούμε λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ οι πραγματικά αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης, το διαδίκτυο αναδεικνύεται στη μοναδική, ίσως, πηγή ουσιώδους και πολυποίκιλης ενημέρωσης…και αυτό αποτελεί μεγάλο αγκάθι στο πλευρό των κατεστημένων μέσων ενημέρωσης και ιδιαιτέρως της τηλεόρασης.
Κάτι τέτοιο είναι λογικό να μην αρέσει καθόλου στους κολοσσούς που κυβερνούν τα media. Έτσι λοιπόν χρησιμοποιώντας για ακόμη μια φορά ότι πιο αθώο και άγνο έχει να προτάξει η κοινωνία, τα ίδια της τα παιδιά, αρχίζει να απλώνει τα πλοκάμια της για τον έλεγχο του διαδικτύου με αυτόν τον φαινομενικά αθώο λόγο.
Η ουδετερότητα του δικτύου, κοινώς του Internet, μας αφορά όλους κι όχι μόνο αυτούς που λόγο της δουλειάς ή των χόμπι τους συνδέονται άμεσα με αυτό.

Κρίμα που αυτόν τον αυστηρό έλεγχο δεν τον υιοθετούν τα προηγμένα κράτη για να συγκρατήσουν λιγάκι την σαβούρα των ΜΜΕ και ειδικότερα της τηλεόρασης που έχει καταντήσει τουλάχιστον αηδιαστική, εκτός μερικών εξαιρέσεων που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Εμείς δεν προλαβαίνουμε βέβαια να ασχοληθούμε με αυτά τα πράγματα, έχουμε διαδηλώσεις, ανασχηματισμούς, δημοσκοπήσεις... α! ξέχασα έχουμε και το διαφανές περιτύλιγμα με τις φουσκάλες που κάνουν τσουκου. ΈΛΕΟΣ!

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ!

Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών.
Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.
Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.
Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό".
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.
Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε: "Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!"
"Σας παρακαλώ, μιλήστε του." Είπε ο Dick. "Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!"
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί. Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν: "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.
Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ".
Ο Dick σάστισε Πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα;
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.
Ο Rick είπε στον πατέρα του: "Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου! "
Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.
Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.
Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι: τρέξιμο 10 χλμ., ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.


Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.
Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!
Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.

Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή:
"Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ."

Carrotmob Makes It Rain from carrotmob on Vimeo.

Μια εξαιρετική ιδέα απο την οποία καταλαβαίνουμε αμέσως την δύναμη που κρύβει μέσα της η ενότητα του κόσμου σε ένα κοινό στόχο. Δείτε το video και μετά διαβάστε περισσότερα εδώ

Αγαπητοί κατέχοντες την εξουσία, και εσείς παιδιά τούτης της κοινωνίας δεν είστε;

Πότε επιτέλους θα καταλάβετε ότι όσο εσείς δεν αλλάζετε τόσο η κοινωνία θα σας γυρίζει την πλάτη!

Πότε θα αντιληφθείτε πως όλα αυτά τα χρόνια σήψης θα γυρίσουν πίσω σαν μπούμερανγκ από τα ίδια σας τα παιδιά, αυτά που δεν μεγαλώσανε όπως εσείς σε κλειστές, απληροφόρητες κοινωνίες;
Που δεν θέλουν να μεγαλώσουν με το πρότυπο του δημοσίου υπαλλήλου που εσείς τους προβάλετε ως σίγουρη και ασφαλή δουλειά!

Που αντιλαμβάνονται ότι τα παλιότερα και καθιερωμένα από εσάς, ξεπερασμένα συστήματα εξουσίας δεν μπορούν να λειτουργούν στη εποχή τους!

Που καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος μας βασίζεται σε συμβιωτικά πρότυπα και όχι σε ατομικά!

Που αντιλαμβάνονται αντίθετα με σας ότι αν χαθεί το οξυγόνο από τον πλανήτη θα επηρεαστούν οι πάντες, ακόμα κι εκείνοι που μένουν σε μεγάλα σπίτια και ταξιδεύουν τις θάλασσες με τα πολυτελή τους γιοτ!

Τα παιδιά σας δεν θέλουν τον ανταγωνισμό μεταξύ, αδελφών, φίλων, μανάδων ,μπαμπάδων, δασκάλων, καθηγητών, εργολάβων, εμπόρων, ομάδων....Θέλουν τη συνεργασία τους!

Τα παιδιά σας δεν θέλουν να ζουν σε ένα κόσμο που το χρήμα κυβερνάει τα πάντα στη ζωή τους από τη μέρα που γεννιούνται έως τη μέρα που θα πεθάνουν!

Δεν θέλουν να χάνουν την ανθρώπινη τους ανάγκη για γνώση μέσα από το άθλιο παιδαγωγικό σύστημα που κάποιοι δημιούργησαν πριν 100 και βάλε χρόνια, σχετικό τότε ,άσχετο τώρα!

Δεν θέλουν να λειτουργεί η κοινωνία με βάση το προσωπικό κέρδος και τον τυφλό, ανήθικο ανταγωνισμό!

Θέλουν να σπουδάσουν τέχνες και επιστήμες όχι όμως για να τα κονομήσουν όπως παλιά μαθαίνατε εσείς, αλλά για να δημιουργήσουν!

Αηδιάσουν όταν σε έρευνες που γίνονται, ακούν πως όλοι τους λένε ψέματα και πρώτα από όλους εσείς!

Αναζητούν διέξοδο απο το αδιέξοδο των ναρκωτικών που εσείς διακινείτε!

Σιχαίνονται την βια αλλά γνωρίζοντας μόνο αυτήν, που εσείς για χάρη του κέρδους, τους προβάλετε καθημερινά απο τα ΜΜΕ, την αναζητούν σε κάθε ευκαιρία!

Παραβαίνουν τους νόμους που εσείς, οι δημιουργοί τους, πρώτοι παραβιάζετε!

Δεν θέλουν να ζουν σε έναν κόσμο που το μεγαλύτερο αγαθό, η ελευθερία, είναι μόνο ελευθερία στα χαρτιά!

Αντίθετα με εσάς που η ζωή των ανθρώπων έχει αξία μόνο όταν κάποιος δουλεύει για να παίρνει δάνεια και να αγοράζει άχρηστα πράγματα, για αυτούς η ζωή έχει αξία ακόμα και για εκείνους που δεν δουλεύουν και δεν τα αγοράζουν!

Τα παιδιά σας είναι πια 15, 20, 30, 40...χρονών κι όμως ακόμα ζουν σε αυτή την κοινωνία όπου εσείς ορίζετε πως θα λειτουργούν τα πράγματα, αλλά γνωρίζουν πόσο κακοί διαχειριστές είστε.

Στην εποχή μας που το χρηματο-οικονομικό σύστημα είναι άσχετο και το μόνο που κάνει είναι να εξυπηρετεί τους ελάχιστους, εσείς ακόμα θέλετε εργάτες, ανθρώπους που με τον μόχθο τους, είναι εκείνοι που δημιουργούν τα πάντα.

Στην εποχή μας όπου η τεχνολογία έχει φτάσει σε τέτοια σημεία ώστε να μην βλάπτουμε τον πλανήτη, να υπάρχει φαγητό για όλους, να υπάρχει ολοκάθαρη ενέργεια να υπάρχουν τα πάντα για τους πάντες, εσείς φοβάστε μήπως κάτι αλλάξει, μήπως τα κατεστημένα συστήματα που δημιουργήθηκαν αιώνες πριν, πάψουν να λειτουργούν.

Η ιδέα και μόνο ότι εσείς οι ίδιοι, αλλά και οι ιδέες σας, είσαστε πια ξεπερασμένοι, σας φοβίζει όσο τίποτε άλλο.

Για αυτό το λόγο, εσείς που ελέγχετε αυτό το παρωχημένο σύστημα, πρέπει να κάνετε ότι περνά από το χέρι σας για να φοβίσετε και τους υπόλοιπους, ακόμα και αν για να γίνει αυτό θα πρέπει να στιγματιστούν άνθρωποι για την υπόλοιπη ζωή τους ή ακόμα και να πεθάνουν τα παιδιά των άλλων, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα...αρκεί να μην αλλάξετε εσείς....

Η αλλαγή δεν ξεκινάει από τον βαρύγδουπο λόγο ενός πολιτικού, ούτε με το να γράφεται η λέξη "Αλλαγή" με μεγάλα γράμματα σε τεράστια ταμπλόιντ! Η αλλαγή γεννιέται και ξεκινάει από την καρδιά μας και παίρνει σάρκα και οστά όταν χρησιμοποιήσουμε μυαλό μας.

Τα παιδιά σας θα αλλάξουν τα παρωχημένα συστήματα που δεν καταφέρατε να αλλάξετε εσείς.

Εσείς κύριοι που κυβερνάτε επί αιώνες με τον ίδιο τρόπο τούτο τον κόσμο, θα γραφτείτε στη ιστορία σαν οι πιο ανόητοι άνθρωποι που υπήρξανε ποτέ.

Για εσάς δεν θα γραφτούν τραγούδια και ποιήματα που θα υμνούν τα κατορθώματα σας από τις μελλοντικές γενιές.

Και τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους, θα γελούν με το πόσο αφελείς και αυτοκαταστροφικοί υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια οι παππούδες τους.

Μπορείτε όμως να αλλάξετε τα πράγματα από τώρα, ελάτε μην φοβάστε...θα σας βοηθήσουμε εμείς...τα παιδιά σας.